"Η μητέρα των φτωχών και των πονεμένων: Ένιωθε τον πόνο των άλλων σαν δικό της"

Συγκινεί ο Αρχιμανδρίτης Αυγουστίνος Κκαράς για τον χαμό της Πρεσβυτέρας Ανδριανής Παπαευέλθοντος

"Η μητέρα των φτωχών και των πονεμένων: Ένιωθε τον πόνο των άλλων σαν δικό της"

του Αρχιμανδρίτη Αυγουστίνου Κκαρά,
Πρωτοσυγκέλλου Ι.Μ.Κωνσταντίας κ΄ Αμμοχώστου

Στις 14 Μαρτίου 2021, Κυριακή της Τυρινής αναχώρησε από τα πρόσκαιρα του κόσμου αυτού η αγαπητή σε όλους μας Πρεσβυτέρα Ανδριανή Παπαευέλθοντος. Η Πρεσβυτέρα υπήρξε ένας πραγματικός άνθρωπος του Θεού. Ένας άνθρωπος που εφάρμοζε στην πράξη το Ευαγγέλιο του Χριστού. Συνδύαζε άριστα τη θεωρία και την πράξη.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ: Απεβίωσε η μητέρα Τερέζα της Κύπρου Πρεσβυτέρα Ανδρούλα ΠαπαΕυέλθοντος

Η πνευματική της ζωή ήταν γεμάτη από προσευχές, ακολουθίες, μετάνοιες, εξομολόγηση, θεία Κοινωνία. Αυτά ως έκφραση της απόλυτης αγάπης και πίστης της στον Θεό. Ταυτόχρονα δεν αμελούσε καθόλου την αγάπη προς τον πλησίον, αντίθετα υπερέβαλλε και σε αυτό τον τομέα.     Σαν πιστή μαθήτρια του Κυρίου «ταύτα έδει ποιήσαι κακείνα μη αφιέναι» (=αυτά λοιπόν έπρεπε να κάνετε {τα θρησκευτικά καθήκοντα}, κι εκείνα να μην αφήνετε {την αγάπη και ελεημοσύνη}, Ματθ. 23,23)! Όσοι την γνωρίσαμε δεν μπορούμε να της δώσουμε άλλο τίτλο παρά:

«Η Μητέρα των φτωχών και των πονεμένων»! 

Πού υπήρχε πόνος και δεν έτρεχε πρώτη να παρηγορήσει; Ένιωθε τον  πόνο των άλλων σαν δικό της πόνο, γιατί η ίδια έζησε τον πόνο στη ζωή της. Τον πόνο της προσφυγιάς, του πένθους του παιδιού της που έφυγε τόσο νωρίς, του πένθους του συζύγου της που έφυγε τόσο απρόσμενα, τον πόνο από τις θλίψεις, τις δυσκολίες, τις αντιξοότητες και τις απογοητεύσεις. Πού υπήρχε δυστυχία και φτώχεια και δεν έσπευδε αμέσως, να βοηθήσει και να δώσει τις πλούσιες ελεημοσύνες της; Ήξερε και η ίδια πολύ καλά τι σημαίνει φτώχεια και στέρηση. Κανείς να μην πονάει, κανείς να μην υποφέρει, κανείς να μην πεινά, «τον ερχόμενον προς με ου μη εκβάλω έξω» (= αυτόν που έρχεται κοντά μου δε θα τον πετάξω έξω με περιφρόνηση, Ιω. 35,37), «δανείζει Θεώ ο ελεών πτωχόν» (=εκείνος που δίνει ελεημοσύνη στον φτωχό, δανείζει στον Θεό, Παροιμ. 19,17)…! Αυτά ήταν μερικά από τα συνθήματά της. Συνθήματα που δεν έμειναν απλά συνθήματα, αλλά έγιναν πράξη και περιεχόμενο της ζωής της. Αγαθοεργίες και ελεημοσύνες που δεν μπορεί να τις συλλάβει ο ανθρώπινος νους!

Υπήρξε άριστη σύζυγος, μητέρα, γιαγιά και δασκάλα. Όσοι την γνώρισαν μόνο καλά έχουν να πουν γι  αυτή. Κατεξοχήν όμως υπήρξε η καλή Πρεσβυτέρα δίπλα στον μακαριστό Γέροντά μας π. Ευέλθοντα. Ήταν το στήριγμα, η βοηθός και η έμπνευσή του στη δική του πορεία και δράση. Αν ο κανόνας ισχύει ότι «πίσω από έναν σπουδαίο και επιτυχημένο άνδρα κρύβεται μια δυναμική γυναίκα», στην περίπτωση αυτή βρίσκει την απόλυτη εφαρμογή του. Ο ένας στήριζε και δυνάμωνε τον άλλο και μαζί πορεύονταν τον δρόμο της αρετής και των καλών έργων. Κατόρθωσαν έτσι να γίνουν πηγή ευλογίας για πολλούς ανθρώπους που ευεργετήθηκαν από αυτούς. Την ίδια στιγμή έγιναν και φωτεινά παραδείγματα για όλους μας. Παραδείγματα πνευματικής ζωής που δεν εξαντλείται στη θεωρία, αλλά φτάνει και ολοκληρώνεται στην πράξη με τα καλά έργα.

Η Πρεσβυτέρα έκαμνε πάρα πολλά, αλλά αποκάλυπτε πολύ λίγα. Δεν περηφανευόταν ποτέ για την πνευματική και ασκητική ζωή της, ούτε δεχόταν να διαφημίζονται οι αμέτρητες ελεημοσύνες της. Ως πραγματικός άνθρωπος του Θεού γνώριζε πολύ καλά, ότι η ανταπόδοση στα καλά της έργα θα έρθει στη Βασιλεία του Θεού. Δεν έδινε ποτέ αξία στα πλούτη και στα χρήματα, γι αυτό και ό,τι είχε το σκόρπιζε στα πέρατα της γης, σε φτωχούς συνανθρώπους μας, σε Μοναστήρια, στην Ιεραποστολή, όπου υπήρχε ανάγκη. Με τον τρόπο αυτό εκπληρώνεται απόλυτα στο πρόσωπό της το ψαλμικό «εσκόρπισεν, έδωκε τοις πένησιν» (=σκόρπισε τον πλούτο με αγάπη και τον έδωσε στους φτωχούς, Ψαλμ. 111,9).

Ο Θεός επέτρεψε στα τέλη της ζωής της να υπομείνει και τη φοβερή ασθένεια του καρκίνου. Για πέντε ολόκληρα χρόνια δοκιμάστηκε «ως χρυσός εν χωνευτηρίω», χωρίς όμως κανένα γογγυσμό ή παράπονο. Από τα χείλη της μόνο δοξολογία στον Θεό ανέβαινε! Και ο καλός Θεός την ευλόγησε να τελειώσει τον δρόμο της ζωής της στο Φιλανθρωπικό Ίδρυμα Κ.Ε.Π.Α (Κέντρο Προσφοράς και Αγάπης Άγιος Χριστόφορος) που με κόπους και ιδρώτες κατόρθωσε να δημιουργήσει με τον π. Ευέλθοντα και σήμερα επιτελεί θεάρεστο και πολυποίκιλο φιλανθρωπικό έργο. Στο τέρμα της πορείας της είχε όντως «χριστιανά τα τέλη της ζωής, ανώδυνα, ανεπαίσχυντα, ειρηνικά…». Περικυκλωμένη από τα παιδιά και εγγόνια της, γεμάτη από την αγάπη τους «εξεμέτρησε το ζην». Είχα την ευλογία του Θεού να είμαι παρών την ώρα που εξέπνευσε. Η κοίμησή της υπήρξε οσιακή και σκόρπισε ειρήνη, ηρεμία και γαλήνη στους γύρω της.

Όσοι είχαμε την ευκαιρία να την γνωρίσουμε, θεωρούμε το γεγονός αυτό μεγάλη δωρεά του Θεού στη ζωή μας. Εγώ προσωπικά δοξάζω τον Θεό, γιατί πολύ ευεργετήθηκα από αυτήν και υλικά και πνευματικά. Την ευχαριστώ για όλα, μα προ πάντων την ευχαριστώ για την πολλή αγάπη της προς το πρόσωπό μου. Θα την μνημονεύω πάντοτε με αγάπη και νοσταλγία.     

Ο θάνατός της αποτελεί μεγάλη απώλεια για την κοινωνία μας, γιατί άνθρωποι σαν αυτήν απλά δεν υπάρχουν πια!
Να της ανταποδίδει τώρα ο Θεός τις αγαθοεργίες και ελεημοσύνες της στον Παράδεισο της τρυφής. 

Αιωνία να είναι η μνήμη της. Να έχουμε την αγία ευχή της!